Ο Αλέξανδρος, σπουδαίος συγγραφέας αλλά μεγάλος πια σε ηλικία και σοβαρά άρρωστος, ξεκίνησε τον τελευταίο του περίπατο στην πόλη που έζησε, ερωτεύτηκε και γέρασε.
Έναν τελευταίο περίπατο μια βροχερή Κυριακή.
Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν και καταλαβαίνει πως δεν θα υπάρξει αύριο. Οι τελευταίες ώρες ζωής που του απομένουν ανήκουν στο παρελθόν, τις αναμνήσεις και τον απολογισμό μίας ζωής με όμορφες στιγμές αλλά και λάθη.
Έναν τελευταίο περίπατο μια βροχερή Κυριακή.
Οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν και καταλαβαίνει πως δεν θα υπάρξει αύριο. Οι τελευταίες ώρες ζωής που του απομένουν ανήκουν στο παρελθόν, τις αναμνήσεις και τον απολογισμό μίας ζωής με όμορφες στιγμές αλλά και λάθη.
Κάπου εκεί όμως, συνάντησε ένα 11χρονο παιδί των φαναριών, και αποφάσισε να
το προστατεύσει από τα κυκλώματα των σωματέμπορων.
Πήρε την απόφαση λοιπόν να αναβάλλει το τέλος της «αιωνιότητάς» του για μία μέρα.
Ώστε να ξαναζήσει τις ευτυχισμένες στιγμές του, μαζί με τον μικρό του συνοδοιπόρο, αποφασισμένος πλέον να τον προστατεύσει αλλά και να τον διδάξει κάτι, ώστε το ωραίο χθες να συνεχίσει να ζει μέσα στην καρδιά του παιδιού και το άσχημο χθες να πεθάνει για πάντα και τα σφάλματα να βρουν τη λύτρωσή τους.
Πήρε την απόφαση λοιπόν να αναβάλλει το τέλος της «αιωνιότητάς» του για μία μέρα.
Ώστε να ξαναζήσει τις ευτυχισμένες στιγμές του, μαζί με τον μικρό του συνοδοιπόρο, αποφασισμένος πλέον να τον προστατεύσει αλλά και να τον διδάξει κάτι, ώστε το ωραίο χθες να συνεχίσει να ζει μέσα στην καρδιά του παιδιού και το άσχημο χθες να πεθάνει για πάντα και τα σφάλματα να βρουν τη λύτρωσή τους.
Αυτό που μόλις προανέφερα είναι το σενάριο, σε γενικές γραμμές, μιας αγαπημένης ταινίας του αείμνηστου ποιητή των εικόνων, του Θ. Αγγελόπουλου
«Μια αιωνιότητα και μια μέρα» ο τίτλος της.
Μια αιωνιότητα με όμορφες στιγμές αλλά και πολλά λάθη.
Και μια μέρα, που αξίζει να τη ζήσεις, γιατί έχεις τη δυνατότητα να βάλεις έναν «σπόρο» καλύτερης ζωής στην ψυχή ενός παιδιού, που παντού και πάντοτε εκπροσωπεί το μέλλον.
Και μια μέρα, που αξίζει να τη ζήσεις, γιατί έχεις τη δυνατότητα να βάλεις έναν «σπόρο» καλύτερης ζωής στην ψυχή ενός παιδιού, που παντού και πάντοτε εκπροσωπεί το μέλλον.
Ίσως να σου μοιάζει περίεργο που λαμβάνεις μια επιστολή με τέτοιο περιεχόμενο. Θέλησα όμως να γράψω ακριβώς αυτό που αισθάνομαι.
Και να το περιγράψω με τον ίδιο τρόπο που θα το περιέγραφα στους δικούς μου ανθρώπους, στα παιδιά μου, στους φίλους μου και όσους αγαπάω σε αυτή την ζωή.
Και να το περιγράψω με τον ίδιο τρόπο που θα το περιέγραφα στους δικούς μου ανθρώπους, στα παιδιά μου, στους φίλους μου και όσους αγαπάω σε αυτή την ζωή.
Τούτη την ώρα, δεν έχει κανένα νόημα να χρησιμοποιήσω λέξεις – κλισέ και «ξύλινες» εκφράσεις που έχουν χρησιμοποιηθεί τόσες πολλές φορές και γι’ αυτό ίσως έχουν χάσει το νόημά τους.
Γιατί αυτό που πραγματικά αισθάνομαι είναι πως περάσαμε μια… αιωνιότητα.
Μια αιωνιότητα μου μοιάζει ο χρόνος που μεσολάβησε από τον Οκτώβριο του 2009, που ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια της χώρας και του λαού μας.
Μια αιωνιότητα μου μοιάζει πια και ο χρόνος που πέρασε από τότε που οι Έλληνες με κεριά αναμμένα καλωσόριζαν την δημοκρατία στον τόπο μας, φτάνοντας σήμερα στο σημείο να αναρωτιούνται αν υπάρχει πατρίδα και δημοκρατία, αν έχει μείνει τίποτα όρθιο από την Ελλάδα που ξέραμε.
Μια αιωνιότητα μου μοιάζει πια και ο χρόνος που πέρασε από τότε που οι Έλληνες με κεριά αναμμένα καλωσόριζαν την δημοκρατία στον τόπο μας, φτάνοντας σήμερα στο σημείο να αναρωτιούνται αν υπάρχει πατρίδα και δημοκρατία, αν έχει μείνει τίποτα όρθιο από την Ελλάδα που ξέραμε.
Ήταν μια «αιωνιότητα», με πολλές όμορφες στιγμές, αλλά και πολλά λάθη…
Τώρα όμως, έρχεται αυτή η μία, επιπλέον, μέρα.
Που στην δική μας περίπτωση είναι η 17η Ιουνίου.
Και είναι η μέρα που μπορούμε να φυτέψουμε στις καρδιές όλων - κυρίως όμως των νέων ανθρώπων - τον «σπόρο» ενός καλύτερου μέλλοντος.
Που θα διαφυλάξει την ωραία πλευρά του χθες, πετώντας τα λάθη του στην χοάνη του χρόνου.
Και είναι η μέρα που μπορούμε να φυτέψουμε στις καρδιές όλων - κυρίως όμως των νέων ανθρώπων - τον «σπόρο» ενός καλύτερου μέλλοντος.
Που θα διαφυλάξει την ωραία πλευρά του χθες, πετώντας τα λάθη του στην χοάνη του χρόνου.
Η μέρα που αξίζει κανείς να ζήσει!
Εγώ πήρα την απόφασή μου.
Σκέφτομαι διαρκώς πως είμαι τόσα χρόνια στο «πολιτικό κουρμπέτι» που μάλλον είμαι από τους πιο τυχερούς ανθρώπους του κόσμου, αφού έκανα αυτό που πάντα με γέμιζε και τιμήθηκα τόσες πολλές φορές με την εμπιστοσύνη των Αχαιών. Η ευγνωμοσύνη μου γι’ αυτή την τιμή που μου έγινε, να είμαι πληρεξούσιος του Ελληνικού λαού στην εθνική αντιπροσωπία και να μετέχω από το 1989 στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, δεν περιγράφεται με λέξεις.
Τώρα λοιπόν, που ήρθαν τα δίσεκτα και ζόρικα χρόνια, δεν δικαιούμαι να εγκαταλείψω την μάχη.
Δεν παραδίνομαι.
Αρνούμαι να δεχτώ τη μιζέρια, την κατάθλιψη, τις ουρές των ανέργων, το σκυμμένο κεφάλι των μέχρι χθες περήφανων ανθρώπων που γνώριζα.
Δεν παραδίνομαι.
Αρνούμαι να δεχτώ τη μιζέρια, την κατάθλιψη, τις ουρές των ανέργων, το σκυμμένο κεφάλι των μέχρι χθες περήφανων ανθρώπων που γνώριζα.
Είναι χρέος μου, να παλέψω για τη «μία μέρα» που μπορεί να γεννήσει το νέο αύριο. Είναι υποχρέωσή μου να δώσω τον μεγαλύτερο αγώνα της ζωής μου για να ξαναζήσουμε σε μια Ελλάδα, που θα είναι πραγματικά ευρωπαϊκή χώρα, με ευκαιρίες και μεροκάματο για όλους, με αξιοπρέπεια και ελπίδα.
Και θα τον δώσω αυτόν τον αγώνα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου για να μπορούν να ξέρουν οι παλιοί και νέοι συμμαχητές, όλοι οι πατριώτες Έλληνες, πως όταν πραγματικά απαιτήθηκε, εγώ δήλωσα παρών και σε αυτό το προσκλητήριο της πατρίδας. Και για να μπορώ να λέω στα παιδιά μου πως δεν τους παρέδωσα μια χειρότερη χώρα από αυτή που εγώ παρέλαβα.
Είναι πράγματι δύσκολες και πολύ κρίσιμες αυτές οι ώρες.
Οι ευθύνες ζεματάνε και το μέλλον κρίνεται από την… μία μέρα μετά την «αιωνιότητα».
Οι ευθύνες ζεματάνε και το μέλλον κρίνεται από την… μία μέρα μετά την «αιωνιότητα».
ΕΔΩ…Αυτή την μία μέρα, της κρισιμότερης εκλογικής μάχης, αλλά ΕΔΩ και μετά στον μεγάλο και δύσκολο αγώνα για την Ελλάδα που αξίζει να ζούμε.
Εγώ θα είμαι ΕΔΩ!
Εγώ θα είμαι ΕΔΩ!
ΕΔΩ, στα δύσκολα.
ΕΔΩ στα σημαντικά.
ΕΔΩ στο σήμερα και το αύριο!
ΕΔΩ….Από το μετερίζι της μεγάλης λαϊκής φιλελεύθερης παράταξης.
ΕΔΩ στα σημαντικά.
ΕΔΩ στο σήμερα και το αύριο!
ΕΔΩ….Από το μετερίζι της μεγάλης λαϊκής φιλελεύθερης παράταξης.
Ξέρεις πως ήμουν πάντα ΕΔΩ.
Ποτέ δεν λιποψύχησα και ποτέ δεν έμεινα άφωνος. Τώρα περισσότερο από ποτέ όμως, θέλουμε και σε παρακαλώ να είσαι δίπλα και ΕΣΥ στην παράταξη.
ΕΔΩ και ΤΩΡΑ όσο ποτέ άλλοτε, χρειάζεται τη δύναμή σου και την αγάπη σου.
Με το δικαίωμα που απορρέει από την δική μου εθελοντική και ολοπρόθυμη στράτευση παίρνω το θάρρος να σε προσκαλέσω να έλθεις να δώσουμε μαζί τον αγώνα της «μιας μέρας και μιας αιωνιότητας»
Ποτέ δεν λιποψύχησα και ποτέ δεν έμεινα άφωνος. Τώρα περισσότερο από ποτέ όμως, θέλουμε και σε παρακαλώ να είσαι δίπλα και ΕΣΥ στην παράταξη.
ΕΔΩ και ΤΩΡΑ όσο ποτέ άλλοτε, χρειάζεται τη δύναμή σου και την αγάπη σου.
Με το δικαίωμα που απορρέει από την δική μου εθελοντική και ολοπρόθυμη στράτευση παίρνω το θάρρος να σε προσκαλέσω να έλθεις να δώσουμε μαζί τον αγώνα της «μιας μέρας και μιας αιωνιότητας»
ΕΛΑ μαζί να πορευτούμε στο αύριο και μετά την μία μέρα των εκλογών.
Και μαζί να νικήσουμε!
Και μαζί να νικήσουμε!
Σε περιμένουμε και σένα ΕΔΩ….! Στην Ρηγίλλης, να στρατευθείς στην ΟΜΑΔΑ ΣΤΟΧΕΥΜΕΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ .
ΕΔΩ, ΜΑΖΙ!
Γιατί με την Ελλάδα δεν παίζουμε….
ΕΔΩ, ΜΑΖΙ!
Γιατί με την Ελλάδα δεν παίζουμε….
Νίκος Ι. Νικολόπουλος
Βουλευτής Ν.Δ. Αχαΐας
http://www.apospasma.gr/ArticleDetails/tabid/82/ArticleID/256768/Default.aspx
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου