Η Ευρωζώνη βρίσκεται και πάλι μπροστά σε νέα μεγάλα προβλήματα. Το ευρώ κλονίζεται, τα χρηματιστήρια δοκιμάζονται και το χρηματοπιστωτικό σύστημα απειλείται με κατάρρευση.
Βασική απειλή της Ευρωζώνης είναι η Ισπανική «υποχώρηση» στις χρηματαγορές και ακολουθεί η
Ιταλία με κραχ στο χρηματοπιστωτικό της σύστημα, ενώ το πρόβλημα της Ελλάδας έχει περάσει σε δεύτερο πλάνο της επικαιρότητας παρά τη σοβαρότητά του και τις πιθανότητες
χρεοκοπίας της ή της εξόδου της από την Ευρωζώνη.Η Ισπανία φλέγεται με τα μέτρα λιτότητας ύψους 65 δις ευρώ ή το 6,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2015, που επιχειρεί να περάσει από την Ισπανική Βουλή ο σημερινός Πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι.
Τα μέτρα αυτά έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων και έβγαλαν όλους τους Ισπανούς στους δρόμους, τους οποίους η επίσημη κυβέρνηση αντιμετωπίζει με βία, πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα και άλλα μέτρα καταστολής.
Παράλληλα, δύο Ισπανικές περιφέρειες, η Βαλένσια και η Μούρθια προειδοποιούν την κυβέρνηση Ραχόι με οικονομική κατάρρευση.
Τα δε Ισπανικά επιτόκια δανεισμού ξεπέρασαν το 7,50%, στις αρχές της εβδομάδας, η ύφεση συνεχώς αυξάνεται και η ανεργία βρίσκεται στο 24%, ενώ τα δημοσιονομικά ελλείμματα από το 8,9% του ΑΕΠ το 2011 έχουν σκοπό να τα μειώσουν στο 2,8% του ΑΕΠ μέχρι το 2014.
Το πρόβλημα της Ισπανίας, η οικονομική ενίσχυση των Ισπανικών τραπεζών με 100 δισ. ευρώ δάνειο από το EFSF, για τη διάσωση των προβληματικών τραπεζών και η υπογραφή ή όχι μνημονίου έχει προκαλέσει τριγμούς και στη συγκυβέρνηση της Γερμανίας.
Η αρνητική ψήφος των 29 κυβερνητικών Βουλευτών που καταψήφισαν τη βοήθεια προς την Ισπανία έγινε πονοκέφαλος στη Καγκελάριο κ. Α. Μέρκελ. Ακόμη, πρόβλημα για τη Γερμανία είναι και η απόφαση της Moody’s να υποβαθμίσει τις προοπτικές της οικονομίας της Γερμανίας, της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου.
Και η Ιταλία
Η Ιταλία, επίσης, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα.
Το δημόσιο χρέος της ξεπερνάει το 120% του ΑΕΠ, τα μέτρα λιτότητας που πήρε πρόσφατα ο Μάριο Μόντι δεν έφεραν θετικά αποτελέσματα, η ανεργία καλπάζει και το μεγάλο αγκάθι του Μόντι ακούει στο όνομα του προβλήματος του χρέους δέκα τουλάχιστον πόλεων και ιδιαίτερα της Σικελίας με το χρέος του νησιού να φθάνει τα 5,3 δισ. ευρώ, ενώ η ανεργία στο 19,5%.
Εάν η Ρώμη δεν το βοηθήσει θα οδηγηθεί σε χρεοκοπία. Ακόμη, η κυβέρνηση Μ. Μόντι απειλείται από τα υψηλά επιτόκια που έφθασαν πρόσφατα πάνω από 6,30% και επιπλέον απειλείται με κατάρρευση η οικονομία της ή με πρόωρες εκλογές που επιχειρεί να τις προκαλέσει ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, αν και μικρότερης κλίμακας προβλήματα για την Ευρωζώνη, εν τούτοις, υπάρχουν και επιβαρύνουν αρνητικά την κατάσταση του ευρώ.
Οι αποδόσεις των Πορτογαλικών 10ετών κρατικών ομολόγων βρίσκονται πάνω από 10%, ενώ οι αντίστοιχες αποδόσεις των 10ετών κρατικών ομολόγων της Ιρλανδίας είναι χαμηλότερες, ο κίνδυνος, όμως, της κατάρρευσης των τραπεζών από το ιδιωτικό χρέος δεν έχει παρέλθει.
Προφανώς, το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ευρωζώνη το έχει η Ελλάδα, η οποία οδηγείται για πέμπτη χρονιά σε ύφεση πάνω από 6% και φθάνει αθροιστικά στα πέντε χρόνια το 25%, περίπου, με την ανεργία στο 23,6%, το δημόσιο χρέος στο 162,9% του ΑΕΠ και την τρόικα να απειλεί για νέα μέτρα για το 2012 για να εισπραχθούν τα 11,6 δις ευρώ.
Νέες ανησυχίες
Η πιο πάνω εικόνα όλων των χωρών του Νότου δεν εφησυχάζει την Ευρωζώνη. Αντίθετα, της δημιουργεί νέες ανησυχίες που σηματοδοτούν ότι η βιωσιμότητα του ευρώ δεν είναι πλέον δεδομένη.
Σ’ αυτές τις ανησυχίες έρχεται και το ΔΝΤ να επισημάνει τους κινδύνους της Ευρωζώνης και να προειδοποιήσει ότι δεν είναι διατεθειμένο να συμμετάσχει σε νέες οικονομικές ενισχύσεις των χωρών του Νότου.
Ακόμη, το ΔΝΤ επισημαίνει ότι η κρίση χρέους της Ευρωζώνης έχει περιέλθει πλέον σ’ άλλη φάση, σε νέα και περισσότερο κρίσιμη φάση, που δύσκολα θα ελεγχθεί, ενώ παράλληλα το ΔΝΤ προβαίνει κα σε εκτιμήσεις του ρυθμού ανάπτυξης των σημαντικότερων οικονομιών του πλανήτη για το 2013, όπως προεξάρχουσας της Κίνας με 8,5%, της Ινδίας με 6,5%, της βραζιλίας με 4,6%, των ΗΠΑ με 2,3%, της Γερμανίας με 1,4%, της Γαλλίας με 0,8%, της Ιταλίας με -0,3%, της Ισπανίας με -0,6% κ.ο.κ, με πολλές χώρες σε αρνητική πορεία ανάπτυξης.
Έτσι, ο κίνδυνος της κρίσης της Ευρωζώνης σ’ αυτή τη φάση είναι μεγάλος και μπορεί να επηρεάσει πλέον την κατάσταση της διεθνούς οικονομίας. Η αποσταθεροποίηση της Ευρωζώνης μπορεί να έχει αλυσιδωτές επιδράσεις σ’ ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.
Πιο ευάλωτο
Άλλωστε, το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα είναι ευάλωτο, βρίσκεται στη δίνη πολλών σκανδάλων, που επηρεάζουν το σύνολο του χρηματοπιστωτικού συστήματος και κατ’ επέκταση και την πραγματική οικονομία.
Γιατί τα τελευταία γεγονότα με τα σκάνδαλα της Barclays που σχετίζονται και μ’ άλλες μεγάλες τράπεζες, όπως Credit Agricole, Deutsche Bank, HSBC, Societe Generale κ.α., με τη χειραγώγηση των διατραπεζικών επιτοκίων Libor και Euribor από το 2005 μέχρι το 2009, αλλά και σ’ άλλα χρηματοοικονομικά προϊόντα, πολλές φορές τοξικά, καταδεικνύουν ότι παρά το μεγάλο πλήγμα της τραπεζικής κρίσης στις οικονομίες, οι τράπεζες συνεχίζουν να παραμένουν αθεράπευτα επιρρεπείς στις καταχρήσεις.
Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ενδεχομένως να βρεθούμε και πάλι μπροστά σε ανεπιθύμητες καταστάσεις τύπου LEHMAN BROTHERS που «διευκολύνουν» την κατάρρευση των οικονομιών, οπότε οι ρυθμιστικές και εποπτικές αρχές θα πρέπει να αντιδράσουν άμεσα.
Συνεπώς, από τη στιγμή που φαίνεται ότι η Ευρωζώνη βρίσκεται μπροστά σε μεγάλη κρίση, η οποία θα συμπαρασύρει το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας είναι καιρός να λάβει τα απαραίτητα μέτρα αντιμετώπισης και αποφυγής της κρίσης.
Μέτρα και τρόποι αντιμετώπισης της κρίσης της Ευρωζώνης υπάρχουν και έχουν επισημανθεί κατά καιρούς από πολλούς οικονομικούς παράγοντες, όπως της έκδοσης ευρωομολόγων, της τύπωσης χρήματος από την ΕΚΤ, της Ενοποίησης των Τραπεζών, κ.α., αλλά η ηγεσία της Ευρωζώνης ή δεν θέλει ή δεν μπορεί ή κρίνει ότι δεν τη συμφέρει γι’ αυτό δεν αποφασίζει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου