Τέλος στις φοιτητικές παρατάξεις

Του Γιώργου Κατσίγιαννη Η Χρυσή Αυγή διοργανώνει εκδηλώσεις ιστορικής κατήχησης σε μαθητές του δημοτικού. Ένας καθηγητής του Πάντειου Πανεπιστημίου εξομολογείται δημοσίως ότι από τους 300 φοιτητές του μόνο μια κοπέλα Αλβανικής καταγωγής γνώριζε για τη μάχη του Μαραθώνα. Οι καθηγητές συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ αμφισβητούν ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε την σημαία της επανάστασης στα Καλάβρυτα. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζουν τα Σκόπια ως Μακεδονία. Βουλευτές της Δημοκρατικής Αριστεράς βρίσκονται υπόλογοι για το «συνωστισμό» της Σμύρνης την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής. Στο πρόσφατο παρελθόν Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ έπαιζαν παιχνίδια πατριωτικής καθοδήγησης είτε με την Κωνσταντινούπολη είτε με την Κύπρο. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα είναι ή Δεν Ξεχνώ..!! Και όλα αυτά όχι από το πολιτικό ή κομματικό βήμα της θεμιτής βούλησης να προβάλλουν τις απόψεις τους, αλλά στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Το πρόβλημα φυσικά δεν εστιάζεται στο ποιος θα κυριαρχήσει στον αυτάρεσκο ανταγωνισμό όλων να υπηρετήσουν την στερεότυπη αρχή «λαός χωρίς μνήμη και γνώση είναι καταδικασμένος να ξαναζήσει το παρελθόν του ή να πεθάνει», αλλά στην πολύχρωμη κομματική προπαγάνδα των πολιτικών στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια. Κατά τη γνώμη μου λαός που κοιτάζει το παρελθόν του χάνει το μέλλον του. Η προγονοπληξία είναι η κακοτοπιά της δημιουργίας. Δυστυχώς τα κατάλοιπα του εμφυλίου και της δικτατορίας εδραιώθηκαν στην μεταπολιτευτική Ελλάδα ως μοντέρνα ή παραδοσιακά ιδεολογήματα, τα οποία σε διαφορετικές εκλογικές φάσεις απέκτησαν συστηματικά χαρακτηριστικά με όρους ηγεμονικής επιρροής όχι στην ελεύθερη εγχώρια ή διεθνή αγορά του ανταγωνισμού και της δοκιμασίας, αλλά σε μια «αυτιστική» και κοντόφθαλμη νοοτροπία, που περιστρεφόταν ως πολιορκητικός κριός για την κατάληψη της εξουσίας του κράτους., που ήταν το λάφυρο της διακυβέρνησης. Αν σήμερα η Ελλάδα βιώνει τη βίαιη φτωχοποίηση της ως αποπλανημένη κορασίδα είναι γιατί πληρώνει τα επίχαιρα της ήττας της πολιτικής από την κομματικοποίηση των πάντων. Ιδιαίτερα δε του πολιτισμού και της Παιδείας, που υποτίθεται έπρεπε να αποτελούν την «αθώα» και «άδολη» από σκοπιμότητες βάση για την διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας. Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα δεν συγκροτήθηκαν κομματικές παρατάξεις στα Πανεπιστήμια για να υπηρετήσουν τον ελληνικό λαό με γνώμονα την συλλογική πρόοδο του ή την ανεξαρτησία του από πελατειακές λογικές , αλλά λειτούργησαν ως θερμοκήπιο ανάδειξης φυτών και φρούτων που μόνο μέλημα τους είχαν τον έλεγχο και τη λεηλασία του κράτους. Δυστυχώς για τον ποιητή οι «παρέες δεν έγραψαν ιστορία», αλλά με την στάση τους έκαναν ρεσάλτο στην εξουσία για να διαβρώσουν όλες τις θεσμικές δομές της πολιτείας εν ονόματι της συντροφικής ή συναγωνιστικής τους πορείας. Ως εκ τούτου η διαπλοκή για την κομματικοποίηση του κράτους και της διαφθοράς των δομών του πολιτικού συστήματος ξεκινά από το χώρο της εκπαίδευσης. Όσο υπάρχουν πάσης φύσεως κομματικοί διδάσκαλοι στα Πανεπιστήμια και στα σχολεία θα βγαίνουν μαθητάδες ανάλογης κοπής και συμφεροντολικής νοοτροπίας, που θα χρησιμοποιούν την κοινωνία ως ενισχυτικό άλλοθι τους και να την παίζουν στο «χαρτοκούτι» του Παπαταζή στην Ομόνοια με όρους δεκάρας ή ευρώ, πατριωτικής ή διεθνιστικής ριξιάς.

http://www.parapolitika.gr/ArticleDetails/tabid/63/ArticleID/565940/Telos-stis-foititikes-parataxeis.aspx