Μονόδρομος ΣΑΜΑΡΑ

Υπάρχουν δύο τρόποι να διαβάσει κανείς την ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά:

Ο πρώτος είναι να σταθεί στην ουσία της υπόθεσης.  Από τη στιγμή που σε αυτά έχει εγκατασταθεί επενδυτής και η κατάσταση έχει

διαμορφωθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σήμερα αδύνατη η αναστροφή της πώλησης (όρος ενοχικού δικαίου, που σημαίνει υπαναχώρηση από συμβατική υποχρέωση), η Πολιτεία αντικειμενικά έναν δρόμο έχει: να αναζητήσει λύση στο πλαίσιο της όντως απαράδεκτης σύμβασης του 2010, την οποία όμως ενέκρινε στο φως της ημέρας το ελληνικό Κοινοβούλιο, με καταγεγραμμένη τη διαφωνία της Ν.Δ. κάτι που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σημείωσε.
Προσεκτική ανάγνωση της ανακοίνωσης δείχνει μάλιστα ότι η κυβέρνηση καλύπτει τον αντιπρόεδρο μόνο ως προς το θέμα της διαφάνειας, ενώ χαρακτηρίζει τη σύμβαση μόνο βάση για την Πολιτεία.  Εδώ που έφτασαν τα πράγματα ζητούμενα είναι η παραλαβή των υποβρυχίων, για τα οποία δώσαμε στους προηγούμενους ιδιοκτήτες Γερμανούς προκαταβολή ΟΝΕ 1,5 δισ. ευρώ προτού παραλάβουμε έστω και μία προπέλα το 2001, και η διάσωση των θέσεων εργασίας.
Στην πολιτική τα πράγματα είναι όμως πιο σύνθετα και οι συνέπειες μιας πρωτοβουλίας  που λαμβάνει ένα πολιτικό κόμμα, όπως η αξιωματική αντιπολίτευση, είναι κατά πολύ ευρύτερες από τις προφανείς.
Η πίεση στον Βενιζέλο και εδώ ερχόμαστε στη δεύτερη ανάγνωση έχει ως στόχο να τον εξωθήσει σε άλλες αποφάσεις.  Είναι κοινό μυστικό ότι ο αντιπρόεδρος νιώθει αιωρούμενος στο παρόν πολιτικό σκηνικό. Αισθάνεται ότι η παράταξη της οποίας ηγείται οδεύει προς το πολιτικό της τέλος και, πιεζόμενος από εσωκομματικές δυνάμεις (σημιτικοί), προβληματίζεται για το μέλλον: να παραμείνει σύμμαχος του Σαμαρά με όλους τους εκλογικούς κινδύνους που συνεπάγεται για το ΠΑΣΟΚ ή να κάνει ηρωική έξοδο κατ' άλλους αποστασία προκειμένου να μετάσχει ως αντιπρόεδρος σε ένα νέο οικουμενικό σχήμα με δυνάμεις από όλο το πολιτικό τόξο
 Ο πειρασμός είναι διαρκής.
 Όσοι τον παρακινούν σε έξοδο από την κυβέρνηση του προσφέρουν ως δέλεαρ την πολιτική του διάσωση. Η ευρωπαϊκή προεδρία, από την άλλη, του δίνει τη δυνατότητα να πατήσει άφθονο κόκκινο χαλί και να δώσει από καλύτερη θέση, καμουφλαρισμένος, τη μάχη των ευρωεκλογών.  Τούτων δοθέντων, για τον Σαμαρά είναι μονόδρομος η κάλυψη του. Όχι μόνο για την ενότητα σταθερότητα της κυβέρνησης του, αλλά και για ακόμη έναν λόγο: για να φτάσει στο χρονικό σημείο που επιδιώκει, ώστε να δοθεί με καλύτερους όρους η μάχη για το χρέος.
Τον συμπαθεί δεν τον συμπαθεί λοιπόν, του κάνει ζημιά ή δεν του κάνει η ταύτιση, θα τον στηρίξει.  Του είναι απαραίτητος για να φτάσει στον προορισμό του.  πηγη : ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
http://elpidablog.blogspot.gr/