Χειρότερα δεν γίνεται

Ήταν μια όμορφη μέρα του Γενάρη. Ο ήλιος του Σκουρλέτη βγήκε, οι άνθρωποι πήγαν στις δουλειές τους, τα ΑΤΜ ήταν γεμάτα, υπήρχαν χαρτιά υγείας, η Ελλάδα ήταν όρθια.
Η γνωστή προεκλογική διαφήμιση του ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη ημέρα των εκλογών βγήκε αληθινή. Πράγματι η χώρα δεν καταστράφηκε, τουλάχιστον όπως οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ πίστευαν. Χρειάστηκαν όμως μόλις 100 ημέρες για να είναι σήμερα η "περήφανη" Ελλάδα, παρίας της Ευρώπης. Μια χώρα που έχει καταστραφεί αλλά απλά δεν το βλέπουμε γιατί ο εθνολαϊκισμός της
Αριστεράς που παντρεύτηκε τον ψεκασμένο εθνολαϊκισμό του Καμμένου έχει γίνει σήμερα η κυρίαρχη ιδεολογία της χώρας.
Είμαστε ότι μας αξίζει, θα έλεγε κανείς. Ένας λαός που δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι ζούσαμε χρόνια πάνω από τις δυνατότητές μας, που ψηφίζαμε εμείς τα ίδια λαμόγια που έτρωγαν με χρυσά κουτάλια. Κι ένας λαός που πιστεύει ακόμη ότι μια παγκόσμια συνωμοσία έχει στηθεί προκειμένου να εξαφανίσει την Ελλάδα. Να είναι οι Εβραίοι, να είναι οι Αμερικάνοι, να είναι οι Νεφελίμ; Οι «Άλλοι» πάντως είναι αυτοί που για μεγάλο μέρος του πληθυσμού φταίνε για την κατάντια μας. Η έλλειψη πραγματικής παιδείας και η παντελής απουσία αυτοκριτικής είναι τα συστατικά που δημιούργησαν αυτή τη στρεβλή θεώρηση των πραγμάτων και αντιμετώπιση της κρίσης.
Έτσι, λοιπόν, 100 ημέρες απόλυτης διάλυσης της χώρας θεωρούνται ακόμη και σήμερα ως κάτι φυσιολογικό. Κάνουν δημοσκοπήσεις και δείχνουν για παράδειγμα 15 μονάδες διαφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή ότι από τα πιο δημοφιλή πολιτικά πρόσωπα είναι… ο Καμμένος. Ή ακόμη ότι «λέμε ναι στη συμφωνία, αλλά να μην πάρουμε κανένα μέτρο. Ούτε περικοπές, ούτε απολύσεις στο Δημόσιο, ούτε μεταρρυθμίσεις». Τζάμπα πράμα δηλαδή. Ακόμη και τώρα πιστεύουμε ότι υπάρχουν κάποιοι κουτόφραγκοι που τρώνε αμάσητα ό,τι τους λέμε και θα συνεχίσουν να μας δίνουν δανεικά για να πληρώνουμε την πάνω από τις δυνατότητές μας ζωή.
Κι ότι τους λες «βρε αδέρφια, υπάρχει κι ένα τέλος στο πάρτι, μετά το μεθύσι έρχεται το hangover», σου λένε και μέσω των δημοσκοπήσεων: «Δε βαριέσαι. Θα μας σώσει ο θεός της Ελλάδας». Ή ακόμη: «Είμαστε οικόπεδο γωνία, δε θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε γιατί είμαστε καλύτεροι, ομορφότεροι ή εξυπνότεροι».
Αυτός ο εθνολαϊκισμός είναι που ενώ επί 100 ημέρες δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο, η χώρα έχει γυρίσει δεκαετίες πίσω, εντούτοις ο Τσίπρας και ο Καμμένος απολαμβάνουν υψηλής δημοφιλίας και στήριξης.
Βεβαίως, μαζί με την κυριαρχία της πιο άθλιας ιδεολογίας της χώρας υπάρχει κι ένα ακόμη στοιχείο για την κυριαρχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Είναι το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει έρθει ο… σερβιτόρος με το λογαριασμό. Τρώμε, πίνουμε, πήραμε και το επιδόρπιο και ακόμη δεν έχουμε φωνάξει για τη «λυπητερή». Ακόμη το γλεντάμε δηλαδή, ακόμη είμαστε στην επόμενη μέρα των εκλογών και ο Τσίπρας είναι ακόμη ο επαναστάτης Τσε Γκεβάρα ενώ ο Καμμένος είναι ο «καλός και σοφός θείος» που δίνει συμβουλές στον μικρό Αλέξη για να μην παρεκτρέπεται.
Ας αναρωτηθεί κανείς τι έχουμε δει 100 μέρες τώρα, πέραν βεβαίως μιας απόλυτης εθνικής χρεοκοπίας, που έχει κοστίσει πάνω από 80 δις ευρώ χαμένα από την πραγματική οικονομία, εκεί που κάτι καλό πήγαινε να αχνοφέγγει.
Σε όλους τους τομείς του κράτους πέραν της οικονομίας τα πάντα έχουν διαλυθεί.
Στην ασφάλεια με τους μπαχαλάκηδες και τη συγκυβέρνηση με τα Εξάρχεια τα στοιχεία είναι γνωστά. Ο πρώτος νεκρός βρίσκεται κάπου εκεί στην Αθήνα, περπατά αμέριμνος και δεν ξέρει πότε θα αποδημήσει εις Κύριον.
Στην Παιδεία μπήκε «μπαλτάς» και διαλύει κατακτήσεις δεκαετιών εξαιτίας ιδεοληπτικών μαρξιστών που νομίζουν ότι ζουν στη δεκαετία του ’50.
Στην υγεία έχει χρεοκοπήσει το σύστημα υγείας και ο υπουργός κάνει δήθεν πόλεμο με τα ξένα συμφέροντα.
Στην συγκρότηση του κράτους κάθε άξιος έχει παραμεριστεί για να πάρουν θέσεις τα κομματόσκυλα της Αριστεράς και των ΑΝΕΛ ή οι μαμάδες και οι θείτσες.
Στη Βουλή μια ανεκδιήγητη Πρόεδρος έχει καταπατήσει κάθε έννοια δημοκρατικών διαδικασιών και σηκώνει το δικό της προσωπικό μπαϊράκι.
Στην εξωτερική πολιτική μέχρι και οι Αλβανοί μάθανε ότι…. γελιόμαστε και πλάκωσαν για να ζητήσουν ΑΟΖ στο Ιόνιο.
Στην ενέργεια και τη γεωπολιτική στρατηγική γελάνε μέχρι και οι… Βιετναμέζοι με την εξωτερική μας πολιτική. Από τη μια είμαστε κολλητοί με τον κάθε τρελό και πικραμένο Βενεζουελέζο, Κουβανό, Ιρανό, Κορεάτη και από την άλλη παλινωδούμε μεταξύ Δύσης και Ανατολής δήθεν για την «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική».
Πράγματι δεν ξέρουμε αν οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα κινείται στην κόψη του ξυραφιού. Δεν είναι ότι θα πληρώσουμε όλοι τα οριζόντια μέτρα της αριστερής κυβέρνησης. Είναι ότι αυτός ο άθλιος εθνολαϊκισμός που κυριάρχησε την εποχή της πασοκαρίας της πρώτης περιόδου, επανέρχεται δριμύτερος και χειρότερος. Και τρομάζει περισσότερο γιατί τότε υπήρχαν λεφτά και ο κόσμος είχε «μπουκώσει». Τώρα δεν υπάρχουν παρά μόνο υποσχέσεις και φρούδα οράματα. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο λιγότερη θα είναι η βλάβη. Όχι για εμάς, εμείς είμαστε μια χαμένη γενιά. Αλλά για τα παιδιά μας.

 http://www.antinews.gr