Το πολίτευμα του Ελληνικού κράτους είναι
η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αυτό σημαίνει πως οι
πολίτες, ανά τακτά (ή έκτακτα μερικές φορές) χρονικά διαστήματα,
εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους. Για να παίρνουν τις απαραίτητες, για
τη λειτουργία της χώρας, αποφάσεις. Αυτοί οι αντιπρόσωποι αναλαμβάνουν
την υποχρέωση να ασκούν την νομοθετική εξουσία. Δηλαδή να ορίζουν τους
κανόνες με τους οποίους κυβερνάται η χώρα. Μία άλλη υποχρέωσή τους, κατά
το Σύνταγμα, είναι να εγκρίνουν ή να απορρίπτουν, με την διαδικασία της
ψήφου εμπιστοσύνης, την εκτελεστική εξουσία δηλαδή την
Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση που
σχηματίζει, κατά το Σύνταγμα και τους νόμους, εκπροσωπούν όλους τους
Έλληνες πολίτες, ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, θρησκείας και λοιπών
πιθανών διακρίσεων. Μεταξύ αυτών των πιθανών διακρίσεων, φυσικά,
περιλαμβάνονται και αυτές ανάλογα της κομματικής ιδιότητας ή/και
προτίμησης ενός πολίτη. Επίσης, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση, κατά την
ανάληψη των καθηκόντων τους, ορκίζονται να τηρούν και να διαφυλάσσουν
το Σύνταγμα και τους νόμους. Απαρέγκλιτα.
Αυτά είναι, λίγο ως πολύ, γνωστά. Και
αποτελούν μια πολύ σύντομη περίληψη της βάσης του θεσμικού πλαισίου
βάσει του οποίου (θα έπρεπε να) κυβερνάται η χώρα.
Θεωρώ όμως απαραίτητο να τα αναφέρω
διότι εχθές το μεσημέρι συνέβη θεσμική εκτροπή. Όχι δεν εννοώ
πραξικόπημα. Μακριά από μένα τέτοιοι φτηνοί λαϊκισμοί. Έμεινα όμως
κυριολεκτικά άφωνος και εμβρόντητος, ακούγοντας τον κύριο Τσίπρα να
απαντά στους εσωκομματικούς του αντιπάλους, ζητώντας δημοψήφισμα
μεταξύ των μελών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Για να αποφασιστεί η στάση του κόμματος
απέναντι στην νέα συμφωνία. Επιβεβαιώνοντας έτσι τις φήμες που τον
ήθελαν να σκέφτεται αυτή την κίνηση σαν απάντηση στις ενέργειες της
Αριστερής Πλατφόρμας, για απόρριψη ακόμη και της ιδέας για υπογραφή νέου
προγράμματος.
Όπως όλοι ξέρουμε, η κυβέρνηση, όσον
αφορά νομοσχέδια που έχουν σχέση με το νέο πρόγραμμα χρηματοδότησης,
διαθέτει την υποστήριξη ενός τεράστιου αριθμού βουλευτών. Μιλάμε για
αριθμό μεγαλύτερο από τα 4/5 του σώματος. Που κατ’ αναλογία, με βάση το
ισχύον θεσμικό πλαίσιο, αντιπροσωπεύουν την συντριπτική πλειοψηφία των
πολιτών.
Σαφώς, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι
αυτή η πλειοψηφία δεν μπορεί και δεν πρέπει να στηρίζει επ’ αόριστον
μία κυβέρνηση μειοψηφίας. Πολύ σωστά. Δεν θα ήταν Δημοκρατικό. Αν όμως
λάβει κανείς υπόψη την ιδιάζουσα κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, τους
κινδύνους που αυτή κρύβει για την ίδια την ύπαρξή της και την, κατ’
επανάληψη διακηρυχθείσα από τον ίδιο τον πρωθυπουργό και από πολλά
βήματα, πίστη του στην ανάγκη λειτουργίας των θεσμών,
θα περίμενε από αυτόν να κάνει δύο πράγματα. Πρώτον να επιταχύνει κατά
το δυνατόν τις διαδικασίες διαπραγμάτευσης, ώστε να αρχίσει η Ελλάδα να
λειτουργεί και πάλι. Και δεύτερον να βασιστεί στην, τεράστια
επαναλαμβάνω, κοινοβουλευτική πλειοψηφία και να φτιάξει μια πανίσχυρη
κυβέρνηση. Ικανή να προβεί σε όλες τις απαραίτητες αλλαγές που
χρειάζεται η δύσμοιρη χώρα, ώστε να μεταβληθεί η Ελλάδα σε ένα σύγχρονο
Ευρωπαϊκό κράτος.
"Μα αφού, όπως έχει δηλώσει, αυτό θα
ήταν ενάντια στις πεποιθήσεις του". Αν και έχω σοβαρές αμφιβολίες, τόσο
για το αμετακίνητο αυτών των πεποιθήσεων (πολιτικός είναι ας μην
ξεχνιόμαστε), όσο και για το πόσο μπορεί, υπό τις παρούσες συνθήκες
έκτακτης ανάγκης, ένας υπεύθυνος άνθρωπος να δώσει προτεραιότητα στα
πιστεύω του και όχι σε έντεκα εκατομμύρια ζωές, το δέχομαι. Η λύση
υπάρχει. Ο θεσμικός τρόπος αντιμετώπισης υπαγορεύεται
από το Σύνταγμα. Παραίτηση, διαδικασία διερευνητικών εντολών και (αν
αποβούν άκαρπες) εκλογές.
Ο πρωθυπουργός όμως διάλεξε έναν άλλο
δρόμο. Δρόμο που δεν υπάρχει σε κανένα θεσμικό πλαίσιο. Εκτός και αν
θυμάται κανείς να περιγράφει σε κάποιο άρθρο το Σύνταγμα (ή άλλος νόμος
του κράτους), πως τα πολιτικά κόμματα διαθέτουν νόμιμη εκτελεστική εξουσία.
"Μα αυτός είναι ο Δημοκρατικός τρόπος.
Να εκφέρουν όλοι γνώμη με την ψήφο τους". Πολύ σωστά. Αν αυτό που θα
αποφασιστεί αφορά κομματικό ζήτημα. Πχ τι χρώματα πρέπει να εκπροσωπούν
το κόμμα, αν τα μέλη επιτρέπεται να φορούν γραβάτα ή αν θα έπρεπε να
εκλεγούν οι υποψήφιοι για κάποια εκλογική διαδικασία.
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., στις τελευταίες εκλογές,
λιγότερο από οκτώ μήνες πριν, ψηφίστηκε από το 36% των Ελλήνων
ψηφοφόρων. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο ποσοστό Ελλήνων που θα μπορούσε
να ισχυριστεί κανείς ότι αντιπροσωπεύουν τα τριάντα χιλιάδες μέλη του
κόμματος. Αν και υπάρχει λογικό άλμα στο σκεπτικό ότι τα μέλη ενός (οποιουδήποτε)
κόμματος εκφράζουν τους ψηφοφόρους του, ας το δεχτούμε για χάρη
συντόμευσης της συζήτησης. Με ποιο δικαίωμα θα μπορούσαν να αποφασίσουν
τα μέλη αυτού του κόμματος, για όλους τους υπόλοιπους Έλληνες πολίτες;
Και μην σκεφτεί κανείς να πει πως θα αποφασίσουν μόνο για την στάση του
κόμματος. Διότι, αυτόματα, γεννιέται η απορία "Και τι θα γίνει αν το
εσωκομματικό δημοψήφισμα αποφασίσει μη υπογραφή συμφωνίας; Θα μείνει η
χώρα χωρίς χρηματοδότηση και θα βρεθεί στις 20 Αυγούστου σε άτακτη
χρεοκοπία; Επειδή έτσι αποφάσισαν τριάντα χιλιάδες μέλη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;"
Δεν ξέρω αν η Κεντρική Επιτροπή του
κύριου κυβερνητικού εταίρου θα επιλέξει αυτή την πρόταση του κυρίου
Τσίπρα. Ή κάποια άλλη. Του ίδιου ή άλλου κομματικού στελέχους. Αυτό που
ξέρω είναι πως, με την πρόταση για κομματικό δημοψήφισμα σε θέματα
κυβερνητικής πολιτικής, ο πρωθυπουργός έκανε την Δημοκρατία "λάστιχο".
Και τρέμω στην σκέψη των όσων μπορούν να συμβούν, αν το λάστιχο σπάσει...
Πέτρος Λάζος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου