Γιατί ο Τσίπρας δεν θα μπορέσει να υλοποιήσει απολύτως τίποτε

Η ευστοχότερη διαπίστωση που έχει γίνει για τις εκλογές της 25/1 είναι ότι οι Έλληνες ετοιμάζονται να ψηφίσουν ένα κόμμα με κύριο επιχείρημα ότι... δεν θα κάνει αυτά που υπόσχεται! Όταν προσπαθείς να ανοίξεις συζήτηση με ορκισμένους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ ή... καταψηφιστές του Σαμαρά, το μόνιμο επιχείρημα που σου διατυπώνουν είναι ότι «μα δεν θα κάνει τίποτε από αυτά που λέει, έτσι τα λέει για τις εκλογές. Θα υποχωρήσει κι αυτός γιατί δεν θα μπορεί να κάνει κάτι άλλο».

Δεν έχει νόημα η πολιτική ανάλυση της σχιζοειδούς αυτής αντιμετώπισης εκ μέρους μεγάλης μερίδας (ίσως πλειοψηφικής – θα δείξει!) της κοινωνίας. Με τους ανθρώπους αυτούς είναι αδύνατον να κάνεις πολιτική συζήτηση. Θα ψηφίσουν με μίσος για τον Σαμαρά, μίσος που, παραδόξως, δεν μεταβάλλεται, όταν τους υπενθυμίζεις π.χ. ότι ο Σαμαράς την ανεργία την παρέλαβε στο 24,4% τον Ιούνιο του 2012 και, άρα, δεν ευθύνεται αυτός για αυτήν – ενώ δικό του έργο είναι όμως η απαρχή αντιστροφής της αρνητικής πορείας της ανεργίας.
Αυτό που έχει νόημα να γίνει, είναι να εξηγηθεί για ποιο λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να πραγματοποιήσει απολύτως καμία υπόσχεσή του. Ούτε τις φωναχτές («λεφτά υπάρχουν»), ούτε τις σιωπηλές και υπονοούμενες («δεν θα αλλάξει τίποτε στην πολιτική»).
Ως προς το πρώτο σκέλος γνωρίζουμε ήδη την απάντηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ απλά δεν θα μπορέσει να πραγματοποιήσει τις φωναχτές υποσχέσεις του, διαβόητο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», διότι πολύ απλά λεφτά δεν υπάρχουν. Ο ελληνικός λαός δεν θα έχει καμία δικαιολογία να πιστέψει, σήμερα, ότι «λεφτά υπάρχουν», διότι πολύ απλά λεφτά δεν υπάρχουν! Και πλέον το γνωρίζουμε όλοι. Αν το 2009 δεν το γνωρίζαμε, σήμερα πια το γνωρίζουμε. Δικαιολογία δεν υπάρχει.
Κατά βάθος, το ότι «λεφτά δεν υπάρχουν» ο κόσμος το γνωρίζει, γι’ αυτό και οι περισσότεροι υποστηρίζουν την εκδοχή «δεν θα αλλάξει τίποτε με τον ΣΥΡΙΖΑ». Υπάρχει βέβαια η εκδοχή ότι «αυτό ρε σεις το λέτε για... καλό; Διότι αν το να μην αλλάξει τίποτε είναι υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως να ψηφίσεις Σαμαρά για να είσαι σίγουρος;». Αυτή η εκδοχή δυστυχώς δεν πιάνει, διότι μετά σου αρχίζουν όλα τα... στραβά που έκανε ο Σαμαράς και για τα οποία θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ για... να μην αλλάξουν!
Άρα, τι θα κάνει ακριβώς ο ΣΥΡΙΖΑ; Τη μεγαλοπρεπή κυβίστηση που περιμένουν και, κατά βάθος, ελπίζουν όλοι;
Παρακάτω θα αποδειχθεί ότι η μεγαλοπρεπής αυτή κυβίστηση είναι όχι μόνον απίθανη, αλλά είναι και απολύτως ανέφικτη για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο καθόλου απρόβλεπτος παράγοντας «Γερμανία»
Με μεγάλη έκπληξη διαβάζω στον διεθνή τύπο αναλύσεις επί αναλύσεων, που υποστηρίζουν με απολύτως σοβαροφανές ύφος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έλθει, λέει, σε συμφωνία με τη Γερμανία, ότι θα γίνει, λέει, διαπραγμάτευση, ότι θα υπάρξει, λέει, ένας συμβιβασμός, ότι μπορεί, λέει, να υπάρξει συμμετοχή του επίσημου τομέα στη μείωση του ελληνικού χρέος (OSI) και άλλα πολλά ελπιδοφόρα. Κοινή συνισταμένη τέτοιου είδους αναλύσεων είναι ότι η Γερμανία, ε, δεν μπορεί, αν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα βάλει λίγο νερό στο κρασί της, θα κάνει μερικά χατίρια στον ΣΥΡΙΖΑ και θα τα βρούνε κάπου στη μέση, ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Δεν υπάρχει λόγος να σταθούμε στο ποιοι γράφουν τέτοιες αναλύσεις (ούτε στο ποιοι έχουν συμφέρον να γράφονται τέτοιες αναλύσεις). Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κόσμος στην Ελλάδα πιστεύει ότι θα γίνει ακριβώς αυτό που ισχυρίζονται οι αναλύσεις αυτού του είδους: Το οποίο συνοψίζεται ότι η Γερμανία, εάν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα αναγκαστεί να κάνει «μερικές υποχωρήσεις».
Εάν οι συνέπειες μιας τέτοιας αντίληψης για τη χώρα και για την έκβαση των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου δεν ήταν τραγικές, η κατάσταση θα ήταν ασφαλώς για γέλια: Διότι καμία από αυτές τις αναλύσεις – ούτε ο κόσμος που θέλει να πιστεύει μέσα στην αφροσύνη του τέτοια πράγματα – δεν κάθησαν να ρωτήσουν τον ίδιο τον... ξενοδόχο: Τη Γερμανία! Θα κάνει υποχωρήσεις; Και αν ναι, τι είδους;
Τα δεδομένα και οι πιθανές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ
Όπως γνωρίζουμε, ενόψει της προεδρικής εκλογής και των πιθανών βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα δόθηκε δίμηνη «τεχνική» παράταση στο Μνημόνιο, χωρίς να υποχρεούται η Ελλάδα να λάβει μέτρα, ώστε να μπορεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα η χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ. Διατηρούνται, έτσι, σε ισχύ οι εγγυήσεις που έχει δώσει ο EFSF υπέρ της Ελλάδας και κάποια από τα ομόλογά του, τα οποία άλλως θα έληγαν στις 31-12-2014.
Αυτό σημαίνει ότι μετά την 1-3-2015 η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα χρειάζεται κάποιου είδους συμφωνία με την τρόικα, προκειμένου να συνεχιστεί η απρόσκοπτη συνέχιση της χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών (και, άρα, και η δυνατότητά τους να αγοράζουν έντοκα γραμμάτια του ελληνικού Δημοσίου). Θα χρειάζεται δηλαδή έως τότε υπερψήφιση από τη Βουλή ενός είδους Μνημονίου, μια που το τρέχον τελειώνει στις 28-2-2015.
Αυτό θα πρέπει να γίνει μετά την εξεύρεση κυβερνητικών συμμάχων (αν δεν υπάρχει αυτοδυναμία), τις προγραμματικές δηλώσεις, την λήψη ψήφου εμπιστοσύνης, που θα πάρουν κάμποσες ημέρες και εβδομάδες. Μέχρι να καταλάβουν και οι νέοι υπουργοί τις ακριβώς γίνεται, δεν θα μπορέσουν να κάνουν ουσιαστική διαπραγμάτευση με την τρόικα πριν τις 15-2015.
Θα έχουν δηλαδή μάξιμουμ 15 ημέρες περιθώριο για να βρουν μια ελάχιστη συμφωνία με την τρόικα, που θα δώσει τη δυνατότητα να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση.
15 ημέρες περιθώριο για να φέρουν στη Βουλή μια παράταση του Μνημονίου ή όπως αλλιώς θα ονομαστεί αυτό, που θα προϋποθέτει ένα μίνιμουμ συνεννόησης με την τρόικα.
Πρόβλημα πρώτο: Πώς θα πείσει ο ΣΥΡΙΖΑ τους βουλευτές του, ιδίως όσους είναι στα κάγκελα κατά των Μνημονίων, να υπερψηφίσουν... παράταση των Μνημονίων με το που θα τελειώσουν οι προγραμματικές δηλώσεις;
Πρόβλημα δεύτερο: Τον Μάρτιο λήγουν ομόλογα και κυρίως δόσεις δανείων στο ΔΝΤ. Χωρίς νέα δάνεια δεν είναι δυνατόν να πληρωθούν αυτά τα ομόλογα. Ήδη παρενέβη σχετικά στη συζήτηση το Υπουργείο Οικονομικών. Εάν δεν γίνουν οι πληρωμές αυτές, η χώρα θα θεωρηθεί ότι χρεωκόπησε και αυτή τη φορά μάλιστα, «άτακτα».
Άρα, για να μην τεθεί η χώρα πάλι σε καθεστώς χρηματοοικονομικής χρεωκοπίας («sovereign default», όπως αποκαλείται), θα πρέπει μέχρι τότε, μέχρι τις αρχές Μαρτίου το αργότερο, δυο-τρεις εβδομάδες δηλαδή μετά τις προγραμματικές δηλώσεις, να έχει συμφωνήσει με την τρόικα.
Εάν η χώρα τεθεί σε καθεστώς sovereign default, έστω και για μία μόνον πληρωμή που θα αθετηθεί, τότε όλες οι προσπάθειες που έχουν γίνει από τον Ιούνιο του 2012 και μετά για τη σταθεροποίηση της χώρας, θα έχουν καταρρεύσει. Τα spreads θα εκτιναχθούν, οι αγορές χρήματος θα κλείσουν για όλους, η αξιοπιστία της χώρας θα καταβαραθρωθεί και πάλι, η ΕΚΤ που έχει κάμποσα ελληνικά ομόλογα στα χέρια της θα αρχίσει να χορεύει... πεντοζάλη, όχι κάνοντας ό,τι της λέει ο Αλέξης, αλλά από την παραζάλη της για το κύρος το δικό της και του ευρώ που θα τρωθεί ανεπανόρθωτα, εάν ο ισολογισμός της αναγκαστεί να εγγράψει μια τόσο τεράστια ζημία όσο τα μερικά δις ελληνικών ομολόγων που έχει ακόμη στα χέρια της.
Αυτά που ξέραμε μέχρι σήμερα, δηλαδή, θα έχουν τελειώσει και η χώρα θα μπει στην περιπέτεια της άτακτης χρεωκοπίας, χωρίς σχέδιο και χωρίς όραμα – αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπόσχεται άτακτη χρεωκοπία και την ξορκίζει, μάλιστα.
Είναι δυνατή η κυβίστηση;
Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, έχει ελάχιστες εβδομάδες (λιγότερο από μήνα) μετά τις προγραμματικές δηλώσεις για να κάνει την κυβίστησή του. Πρέπει λοιπόν, εάν θέλει να επιβιώσει, να την κάνει.
Πώς όμως θα μπορέσει να έλθει σε συμφωνία με την τρόικα, ώστε να χρηματοδοτηθεί η χώρα.
Πολύ απλά, η χώρα θα πρέπει να εκτελέσει τα προαπαιτούμενα των οποίων την εκτέλεση έχει αναβάλει από πριν από τις... ευρωεκλογές! Αναβλήθηκαν για μετά τις ευρωεκλογές λόγω πολιτικού κόστους, μετά η χώρα επεχείρησε αποτυχημένα να εξέλθει από το Μνημόνιο, άρα, έπεσε πάλι στα νύχια της τρόικας, και μετά τη διαπραγμάτευση την ανέστειλε η εκλογή του Προέδρου της δημοκρατίας και η προκήρυξη βουλευτικών εκλογών.
Η τρόικα, όμως, επιμένει στα προαπαιτούμενα! Υπεσχημένες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων σε διαθεσιμότητα κλπ. Και επιμένει επίσης ιδιαίτερα στο «δημοσιονομικό κενό», στο οποίο η προκήρυξη των εκλογών και η κατάρρευση των εσόδων που αυτή αποδεδειγμένα πλέον έφερε μέσα στο Δεκέμβριο, έδωσε υπόσταση που πριν δεν είχε.
Αν λοιπόν προηγουμένως η τρόικα έβλεπε δημοσιονομικό κενό 2 δις και 3,5 δις ευρώ στη φαντασία της, ποιος θα μπορέσει τώρα, μετά την κατάρρευση των εσόδων, να την διαψεύσει;
Όχι μόνον δεν θα την διαψεύσει, αλλά οι απαιτήσεις για λήψη μέτρων θα αυξηθούν και άλλο. Το «δημοσιονομικό κενό» θα φθάσει σε δυσθεώρητα ύψη!
Ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή θα καλείται να έλθει σε μια συμφωνία με την τρόικα, που θα περιλαμβάνει όχι μόνον τα «χρωστούμενα» που είχε η κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά πολύ περισσότερα μέτρα.
Γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά, πως όταν η τρόικα δεν έχει πεισθεί πλήρως για τα επιχειρήματα της Ελλάδας, επιμένει στις θέσεις και δεν τις αλλάζει, μέχρι να υποχωρήσει η Ελλάδα.
Κυρίως, όμως, γνωρίζουμε ότι η Γερμανία έχει κάθε διάθεση να ταπεινώσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο εκλογικό του ακροατήριο, ώστε να μην διανοηθούν οι Podemos και διάφοροι άλλοι να διανοηθούν να ζήσουν εις βάρος της Γερμανίας.
Εάν τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι βέβαιο ότι δια του ίδιου τρόπου θα τα καταφέρουν και άλλοι.
Και οι Γερμανοί δεν θέλουν να καταφέρει κάτι τέτοιο κανένας! Διότι μετά θα μπορεί ο καθένας να την εκβιάσει και να ζει εις βάρος της.
Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο για τους Γερμανούς, από το να τους κάνεις να αισθανθούν ότι ζεις εις βάρος τους! Καλύτερα να τους σκοτώσεις παρά να αισθανθούν κάτι τέτοιο!
Άρα, μια συμφωνία με την τρόικα θα περιλαμβάνει αναγκαστικά:
α) Εκτέλεση «των συμφωνηθέντων» (αυτό δεν λένε και ξαναλένε η Μέρκελ και ο Σόιμπλε;). Δηλαδή, μεταξύ άλλων, όχι μόνον να μην ξανανοίξει την ΕΡΤ, αλλά και να φθάσει τον συμφωνημένο αριθμό απολύσεων,
β) Συμφωνία με την τρόικα για δημοσιονομικό κενό – και, άρα, νέα μέτρα, πολλά νέα μέτρα! – πολύ υψηλότερο από αυτό που συζητιόταν πριν από την απόπειρα εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και, συνεπώς,
γ) Ολοκληρωτική ταπείνωση του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στο εκλογικό του ακροατήριο, ώστε να μην ξανασκεφτεί ποτέ κανείς να διανοηθεί να ζητήσει να ζήσει εις βάρος των Γερμανών
Ποιος πιστεύει ότι είναι δυνατόν να «περάσει» μια τέτοια κατάσταση από Βουλή με σχετική η απόλυτη πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑ;
Εάν η κυβέρνηση Σαμαρά αναρωτιόταν εάν θα έβρισκε κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να περάσει ορισμένα μέτρα από την προηγούμενη Βουλή, είναι δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ με τον κουτσαβακισμό και την ψευτομαγκιά που τον διακρίνει να προσπαθήσει, έστω, να πείσει τους βουλευτές του να περάσει μερικά τέτοια μέτρα;
Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι ότι η άμεση κυβίστηση που είναι αναγκαία για να μην χρεωκοπήσει η χώρα θα είναι πολιτικά αδύνατη για τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι θα περιλαμβάνει, πέραν της ανατροπής όλη της κομματικής του φιλοσοφίας, και την πολιτική του ταπείνωση. Η οποία είναι προφανώς αδύνατη για αυτό το κόμμα, που ανδρώθηκε επί της ακριβώς αντιθέτου βάσεως.
Άρα, η κήρυξη χρεωκοπίας θα καταστεί αναπόφευκτη, με όλο το πισωγύρισμα που στην παρούσα φάση θα συνεπάγεται αυτό για την Ελλάδα.
Και εάν, μετά την κήρυξη χρεωκοπίας, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υποθέσουμε ότι αλλάζει γνώμη και ζητάει από την τρόικα να ψηφίσουν τελικά αυτά που αρνούνταν μερικές εβδομάδες πριν, πλέον η τρόικα θα τους ζητάει και ακόμη περισσότερα μέτρα. Η ταπείνωση/υποταγή που θα ζητηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ολοκληρωτική! Δεν θα έχει καμία σχέση με αυτό που ζητήθηκε από την κυβέρνηση Σαμαρά το 2012. Θα είναι πολύ χειρότερα! Και απολύτως αδύνατον για τον ΣΥΡΙΖΑ να το πράξει.
Τι διαφορετικό θα κάνει ο Σαμαράς;
Κάπου εδώ θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί; Τι διαφορετικό θα κάνει ο Σαμαράς; Άραγε το δημοσιονομικό κενό δεν θα είναι μεγαλύτερο, μόλις αρχίσει η διαπραγμάτευση με την τρόικα; Δεν θα πρέπει να γίνουν και πάλι π.χ. οι συμφωνηθείσες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων;
Καταρχάς οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων είναι κάτι απολύτως αποδεκτό από την μεγάλη πλειοψηφία της εκλογικής βάσης της ΝΔ. Η γκρίνια, μάλιστα, των Νεοδημοκρατών κατά της σημερινής κυβέρνησης, είναι γιατί να την πληρώνει ο ιδιωτικός τομέας και όχι ο δημόσιος, που υποτίθεται ότι είναι και ο κατεξοχήν άρρωστος.
Δεύτερον, το πολιτικό κοινό της ΝΔ και οι βουλευτές της είναι πολύ πιο προετοιμασμένοι πολιτικά για τη λήψη κάποιων τελευταίων μέτρων για να τελειώνουμε με την τρόικα και να μπούμε, επιτέλους, οριστικά στη μεταμνημονιακή εποχή. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που υπόσχεται τα πάντα σε όλους και όχι βέβαια ο Σαμαράς.
Τρίτον: Τυχόν εκλογή της ΝΔ στην πρώτη θέση είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει κύμα ενθουσιασμού στις αγορές χρήματος και άμεση λήξη του λεγόμενου «πολιτικού ρίσκου» της χώρας. Τα επιτόκια δανεισμού της χώρας θα υποχωρήσουν αμέσως σε επίπεδα στα οποία θα είναι ρεαλιστικός ο δανεισμός από τις αγορές, που κατέστησε αδύνατη τη μονομερή αποχώρηση από το Μνημόνιο τον περασμένο Οκτώβριο. Χωρίς να χρειάζεται η κυβέρνηση να πάει σε μονομερή αποχώρηση από το Μνημόνιο, πάντως θα μπορεί να αντιμετωπίσει με διαφορετικό τρόπο τις υπερβολικές απαιτήσεις της τρόικας και να μπορέσει να βρει με ευχέρεια την αναγκαία χρηματοδότηση για να μην κηρύξει χρεωκοπία η χώρα μέσα στο Μάρτιο.
Αυτό θα είναι ένα εναλλακτικό όπλο μιας νέας κυβέρνησης Σαμαρά, που δεν θα το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Και ασφαλώς δεν μπορεί ο Σαμαράς να βγει και να πει «με εμένα πρωθυπουργό θα μπορέσουμε να δανειστούμε από τις αγορές αμέσως μετά τις εκλογές», διότι θα δυσχεράνει υπέρμετρα τους μελλοντικούς χειρισμούς του, σε περίπτωση επανεκλογής του. Όμως εμείς οι πολίτες μεταξύ μας επιβάλλεται να το αντιληφθούμε και να το καταστήσουμε και αυτό κριτήριο της ψήφου μας.
Το αληθινό Αντιμνημόνιο
Το Μνημόνιο ή Αντιμνημόνιο είναι ζήτημα εμπιστοσύνης. Για να μας βάλει ο ΓΑΠ στο Μνημόνιο διέλυσε στο πρώτο καταστροφικό του επτάμηνο την εμπιστοσύνη προς τη χώρα. Και συνέχισε να το κάνει μέχρι που αποχώρησε από την πρωθυπουργία. Η χώρα έπαυσε να στέκεται στα πόδια της. Και βρέθηκε στην επιλογή είτε της χρεωκοπίας, είτε της οδυνηρής στήριξης με Μνημόνιο.
Αντιμνημόνιο σημαίνει το ακριβώς αντίθετο από την ανάγκη στήριξης με Μνημόνια: Σημαίνει ότι η χώρα στέκεται στα πόδια της, στις δικές της δυνάμεις.
Αντιμνημόνιο μπορεί να υπάρξει λοιπόν, είτε με την άνεση του να έχει αποκαταστήσει η χώρα την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό της, είτε υπό καθεστώς κήρυξης χρεωκοπίας. Όπου και πάλι στέκεται μεν στα δικά της πόδια, αλλά με συνθήκες απείρως δυσκολότερες από το εάν διατηρεί την εμπιστοσύνη.
Το καλύτερο Αντιμνημόνιο είναι αυτό που θα επιτρέψει τη χώρα να σταθεί στα δικά της πόδια, χωρίς να χρειαστεί να περάσει από την περιπέτεια της χρεωκοπίας.
Αυτό το Αντιμνημόνιο σήμερα, μόνον ο Σαμαράς μπορεί να το προσφέρει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ επαγγέλλεται το Αντιμνημόνιο, θα επιχειρήσει να περάσει Μνημόνιο για να σταθεροποιηθεί στην εξουσία, θα αποτύχει και τελικά δεν θα μπορέσει να επιτύχει ούτε Αντιμνημόνιο, ούτε Μνημόνιο.
Αυτό που μας περιμένει είναι μια περιπέτεια απολύτως αγνώστων διαστάσεων, όπως αγνώστων διαστάσεων ήταν και η περιπέτεια που μας περίμενε μετά την ασύνετη ψήφο του 2009.
Ο ελληνικός λαός μεθυσμένος από ανεξήγητη εκδικητικότητα – λες και έφερε ο Σαμαράς το Μνημόνιο – φαίνεται αυτή τη στιγμή να οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια τη χώρα στην απόλυτη καταστροφή.
Το δίλημμα δεν είναι καν «ευρώ ή δραχμή». Όντως το δίλημμα είναι ξεπερασμένο. Υπό τις συνθήκες του 2012 υπήρχε, έστω, η επιλογή της δραχμής. Σήμερα το δίλημμα είναι η συνέχιση της πορείας της χώρας στην κουραστική έξοδο από το Μνημόνιο ή η απόλυτη, απότομη και ολική καταστροφή της αξιοπιστίας της για μια ακόμη φορά, πολύ πιο συντριπτικά από ό,τι συνέβη αυτό στη διετία 2009-2011.
Ας ελπίσουμε την τελευταία στιγμή, έστω, τα προγνωστικά να διαψευσθούν και ο κόσμος να ψηφίσει με σύνεση το αληθινό Αντιμνημόνιο. 

www.antinews.gr