Το ΚΚΕ για πρώτη φορά από τη διάσπαση του 1968 έχασε την πρωτοκαθεδρία στην Αριστερά

Του Αλέξανδρου Μιχαήλ

Εφημερίδα ΚΟΣΜΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

"Το ΚΚΕ για πρώτη φορά από τη διάσπαση του 1968 έχασε την πρωτοκαθεδρία στην Αριστερά κι αυτό ήταν στοιχείο ικανό προκαλέσει «παγωμάρα» όχι μόνο στον Περισσό, αλλά και σε

σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης του κόμματος"

Το διπλό σοκ που υπέστη το ΚΚΕ στις εκλογικές αναμετρήσεις της 6ης Μαΐου και της 17ης Ιουνίου φαίνεται ξεκάθαρα από τον τρόπο που αντιπολιτεύεται τη νέα κυβέρνηση Σαμαρά.

Υπό άλλες συνθήκες ο Περισσός θα είχε κηρύξει… αντάρτικο στη κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ -

ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ.

Κι όμως, το ΚΚΕ δεν δείχνει… «ετοιμοπόλεμο».

Η παρέμβαση του ΚΚΕ στις μετεκλογικές εξελίξεις, μέχρι στιγμής εξαντλείται σε ανακοινώσεις για κορυφαία, «κεντρικά» πολιτικά θέματα, όπως πχ ο σχηματισμός κυβέρνησης.

Όλοι πλέον διακρίνουν ότι ο κομματικός μηχανισμός του ΚΚΕ έχει χάσει την περπατησιά του από το διπλό σοκ.

Το οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα έχει βυθίσει -μέχρι νεωτέρας, φυσικά- το ΚΚΕ σε περισυλλογή, κάτι απόλυτα λογικό, άσχετα αν οι ίδιοι αποφεύγουν να το παραδεχθούν.

Το ΚΚΕ για πρώτη φορά από τη διάσπαση του 1968 έχασε την πρωτοκαθεδρία στην Αριστερά κι αυτό ήταν στοιχείο ικανό προκαλέσει «παγωμάρα» όχι μόνο στον Περισσό, αλλά και σε σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης του κόμματος.

Μεγάλο σοκ

Το σοκ της 17ης Ιουνίου ήταν πολύ ισχυρότερο -με αμφότερα τα κριτήρια. Το ΚΚΕ που κάποτε κυριαρχούσε στην Αριστερά με εκλογική αναλογία «ένας προς πέντε» έναντι του ΚΚΕ εσωτερικού του Λεωνίδα Κύρκου, βρέθηκε να υστερεί έναντι του ΣΥΡΙΖΑ με αναλογία «ένας προς έξι».

Ταυτοχρόνως, το 4,50% που συγκέντρωσε το κόμμα στις πρόσφατες εκλογές είναι το χαμηλότερο ποσοστό από το 1974 και εντεύθεν.

Μικρότερο και από το μέχρι τότε εκλογικό ναδίρ, το 4,54% του 1993, το οποίο όμως είχε σημειωθεί σε μία εξαιρετικά άσχημη για την Αριστερά περίοδο (τότε ήταν που έμεινε εκτός Βουλής ο Συνασπισμός της Μαρίας Δαμανάκη).

Επόμενη ημέρα

Το μούδιασμα για το ΚΚΕ είναι πολύ μεγάλο, καθώς όλοι παραδέχονται ότι το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση σημαίνει, ότι η όποια ανάκαμψη του ΚΚΕ θα είναι πολύ δύσκολη και το τοπίο είναι ομιχλώδες.

Οπότε οι περισσότεροι έχουν ξεκινήσει να σκέφτονται ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσει το ιστορικό κόμμα της αριστεράς.

Μία εκδοχή είναι η ηγεσία του κόμματος να μείνει αλώβητη από την κριτική και την αμφισβήτηση της ορθότητας της πολιτικής της «γραμμής», κριτική η οποία είναι αισθητή στις τάξεις των μεσαίων (κι όχι μόνο) στελεχών.

Ο Περισσός κατορθώνει να εμφυσήσει αυτό που παλιά στο ΠΑΣΟΚ αποκαλούσαν «φυγή προς τα εμπρός».

Δηλαδή μια εξωστρεφή μαχητικότητα στη βάση της σημερινής πολιτικής γραμμής, με το πνεύμα «βλέποντας και κάνοντας».

Άλλη πολιτική

Μία δεύτερη εκδοχή είναι η ηγεσία του κόμματος να τροποποιήσει διακριτικά την πολιτική της γραμμή, ώστε να ξεκινήσει δειλά - δειλά η ανασύνταξη. Εδώ βέβαια υπάρχουν οι φωνές, που ακόμη και μετά από τέτοια πανωλεθρία ομιλούν «ρότα αναχωρητισμού».

Υπάρχει και η πιο ακραία εκδοχή για την επόμενη ημέρα. Από τη στιγμή που αμφισβήτηση της ηγετικής πυραμίδας εντατικοποιηθεί, τότε ξεκινά μία περίοδο επανεξέτασης των πάντων.

Αυτό, όμως σημαίνει πολλές αναταράξεις, που μπορεί να οδηγήσουν σε διαγραφές, αλλά και μίας διάσπασης.

Με τον ΣΥΡΙΖΑ

Προς το παρών η Αλέκα Παπαρήγα και η ηγετική πυραμίδα κερδίζουν χρόνο.

Κι αυτό διότι επιθυμούν να μελετήσουν την αντιπολιτευτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Η Παπαρήγα θεωρεί πως έχει τύχη η προσπάθεια να αποδομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ με το να τον κατηγορούν καθημερινά ότι η «υπεύθυνη πολιτική» της Κουμουνδούρου είναι μια διαδικασία «ενσωμάτωσης στο σύστημα» ή και «ουσιαστικής αποδοχής των Μνημονίων», η οποία δικαιώνει όσα έχει πει έως τώρα το ΚΚΕ.

Έτσι εκτιμούν πως ενδέχεται να αμβλυνθεί κάπως η πίεση εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ζήτημα, όμως, που τίθεται σε αυτή την στρατηγική είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας λόγω και της ηλικίας αρχίζει να πείθει ακόμη και στελέχη της ΚΝΕ, που νιώθουν ότι γερνούν εντός του Περισσού με τις αποστεωμένες πρακτικές της ηγετικής ομάδας.

Αυτό σημαίνει ότι ο πολιτικός χρόνος που αγοράζει η Αλέκα Παπαρήγα τελειώνει πολύ γρηγορότερα από όσο ελπίζει και εν συνεχεία θα αναγκαστεί να κινηθεί υπό συνθήκες έλλειψης «πολιτικού οξυγόνου».

http://elpidablog.blogspot.gr/